Bir Öbür Açıdan Tarkan Konserleri: Ümitsizliğe Karşı Toplu Bir Hatırlayış
Tarkan’ın bir müziğinde dediği üzere: “Unutmamalı hoş günleri, paha bilmeli, incitmemeli…”Belki de son günlerde Tarkan konserlerinin bu kadar etkiliyor olmasının nedeni tam olarak burada yatıyor. Zira artık hoş günler, tabiatıyla akan bir vakit değil; şuurlu olarak hatırlanması, korunması ve sahip çıkılması gereken kırılgan bir hâl üzere duruyor karşımızda.
Sosyal medyada paylaşılan kısa konser görüntülerine baktığımızda gördüğümüz şey sırf coşkulu kalabalıklar, sahne ışıkları ya da ezbere söylenen müzikler değil.
Gördüğümüz şey, uzun vakittir kaybettiğimizi sandığımız bir hâlin kısa müddetliğine geri gelişi: birlikte olabilme hâli. İnsanların birbirine çarpmadan, bağırmadan, ayrışmadan tıpkı ritimde hareket edebilmesi… Aynı sözleri, tıpkı anda, yan yana söyleyebilmesi.
Bu konserler, dans etmeyi, eğlenmeyi, neşeyi unutmuş insanlara güya şunu söylüyor:“Hadi kalkın, o kadar da değil.”Ve akabinde ekliyor: Unutmayın, umut yeterli ihtimallere açık olmaktır.
Tam da bu noktada bir itiraz yükseliyor:“Ama dünyada epey zulüm varken… Filistin’de soykırım varken… İnsan nasıl eğlenir?”Bu soru haklıdır. Vicdanlıdır. Lakin eksiktir.
Çünkü eğlenmek duyarsızlık değildir. Gülmek, olan biteni inkâr etmek manasına gelmez. Dans etmek, acıyı görmezden gelmek değildir. Tersine, insanın hayata tutunma reflekslerinden biridir. Daima matem hâlinde kalmak, daima donuk olmak, daima kendini cezalandırmak; zulmü durdurmadığı üzere, insanı da içten içe tüketir.
Daha büyük hapishanelerin, daha sert cezaların, daha çok denetimin adalet sağlayacağına inandırıldığımız bir dünyada insan şu sorunun yanıtına muhtaç kalıyor:İnsan ne ile yaşar?Korkuyla mı, umutla mı? Daima suçlulukla mı, bağ kurarak mı?
Belki de bu yüzden beşerler meydanlardan çok konser alanlarına yöneliyor.
Çünkü artık yalnızca slogan atmak değil, yan yana durabilmenin hâlâ mümkün olup olmadığını görmek istiyoruz. Farklılıkların bir tehdit olmadığını, birlikte var olmanın hâlâ mümkün olduğunu deneyimlemek istiyoruz. Bu yönelim, sessiz fakat güçlü bir başkaldırı değil mi?
53 yaşında olmasına karşın sahnedeki gücü, dansları ve bedensel canlılığı bilhassa kendi jenerasyonu için güçlü bir hatırlatma taşıyor: Gençlik yalnızca yaşla ilgili değil; hayatla temas etme biçimiyle ilgili. Kaybolan şeylerin büsbütün geri gelmeyeceğini lakin korunabilen, taşınabilen bir tarafının hâlâ mümkün olduğunu söylüyor.
Bu konserlerin yarattığı tesir kolay bir nostalji değil. Daha çok bir yine temas hâli. İnsanların uzun müddettir askıya aldığı sevinç, hafiflik ve birlikte olma hissiyle kısa müddetliğine de olsa tekrar temas etmesi. Ümitsizliğe karşı büyük laflar edilmeden, yalnızca müzikle, vücutla ve sesle kurulan bir direnç.
Harvard Üniversitesi’nde 75 yıldır sürdürülen ve dünyanın en uzun soluklu memnunluk araştırmalarından biri de bunu doğruluyor: En memnun beşerler, en çok toplumsal bağı olan beşerler.
Para, statü ya da muvaffakiyet yetmiyor. Canımız yansa bile elimizi tutan birileri varsa, hayat daha katlanılabilir oluyor. Acı geçmiyor tahminen lakin şefkat elimizden tutuyor.
Saint-Exupéry’nin Kumkurdu’nda dediği üzere:“Birbirimize sıçrattıklarımız kıymetlidir.”Sözlerimiz kadar kahkahamız, suskunluğumuz kadar sevincimiz de birbirimize bulaşır. Sevinç bu yüzden hafif bir his değildir. Güç vakitlerde bile hayata tutunmanın en önemli biçimlerinden biridir.
Belki de Tarkan konserleri tam olarak bunu hatırlatıyor:Neşe ayıp değildir.Eğlenmek duyarsızlık değildir.Gülmek, zulmü unutmak manasına gelmez.Bazen yalnızca, insanın beşerle güzelleşebileceğini hatırlatır.
Ve evet, dünya sıkıntı bir yer ve tıpkı vakitte hâlâ birlikte müzik söyleyebildiğimiz sürece, umut büsbütün elimizden alınmış sayılmaz. Zira umut, âlâ ihtimallere açık kalabilme yüreğidir.Ve bu yürek, en çok yan yana durabildiğimizde mümkün olur.
X
Bu makalede öne sürülen fikir ve yaklaşımlar büsbütün muharrirlerinin özgün niyetleridir ve Onedio’nun editöryal siyasetini yansıtmayabilir. ©Onedio
