Alakalarda İçimizdeki Toksikliği Ortaya Çıkaran Pek de Beğenilen Olmayan 10 An

Mesaj atılmış lakin yanıt yok. İnsanın aklına ister istemez yüzlerce soru gelebiliyor: ‘Acaba görmedi mi?’, ‘Yoksa gördü de önemsemedi mi?’ ve ‘Neden şu an online değil?” derken bir bakmışız 5 dakikada paranoyalar almış başını gitmiş. Halbuki tahminen de o an ya duşta, ya yemek yapıyordu ya da marketteydi.

Geçmiş bağlar, birden fazla insan için doğal olarak birer tecrübe olsa dahi mevcut bağlantıda eski sevgilinin de ismi geçtiği bir öykü anlatıldığında beynimizde ‘Neden hala hatırlıyor?” ya da “Benimle mi kıyaslıyor?” üzere niyetler ortaya çıkabilir. Bunu ferdî bir sıkıntı haline getirebiliriz ki hayır, çabucak orada bir duralım zira bunun için içimizdeki toksik yanın ortaya çıkmasına hiç de gerek yok!

Sosyal medyanın alakalarda yeni bir kıskançlık alanı yarattığına kuşku yok! O denli ki partnerinin kimin fotoğrafını beğendiği yahut hangi gönderilere yorum yaptığı birtakım bireyler için son derece kıymetli. Aslında sadece bir tıklamadan ibaret olan bir hareketin toksik davranışları tetiklemesi kadar hudut bozucu olan çok az an var…

Partnerinin arkadaş kümesinde ya da iş yerinde başka birine biraz fazla gülmesi, bazılarımızda kıskançlık hissini harekete geçirebilir. Olağan bir toplumsal etkileşimi “O latifeye bu kadar gülünecek ne vardı?” şeklinde sorgulamaya başlayabiliriz. İşte bu minik kıskançlıklar aslında içimizdeki toksik yanı denetim etmenin sinyallerini veriyor.

Partnerlerin çevrimiçi görünüp ileti atmaması, münasebetlerde toksik tartışmalara yol açan bir öteki durum. Bunun birçok nedeni olabilir: oyun oynamak, haber okumak ya da yalnızca bir şeylerle vakit geçirmek. Ama birtakım şahıslar bu anı direkt “öncelik vermemek” biçiminde yorumlar ki ne diyelim, bizce bir istikametiyle katiyen haklılar!

Bir tartışma yaşandığında iki taraf da yanlışlı olmasına karşın bazen bir halde cürmü öbür tarafa atmaya çalışıyoruz zira genelde bu çok daha kolay geliyor, o an egomuzu korumak her şeyden daha kıymetli olabiliyor. Evet, sorunu düzeltmektense haklı çıkmak istemek biraz toksiklik göstergesi ancak hey, ortada bir yapmanın kime ne ziyanı var!

Kimseye açık açık söylemeyiz fakat bazen için için “Acaba gizlediği bir şey var mı?” diye merak etmeden geri duramayız. Telefonu açık gördüğümüzdeyse fotoğraflara ve mesajlara bakmak ya da kimlerle bağlantı kurduğunu öğrenmeye çalışmak gibi düşüncelere kapılabiliriz. Tahminen hiç açığa vurmayız lakin o merak vakit zaman başımızın bir köşesinde kendine yer bulur.

Bazen yalnızca kendi hislerimize odaklanıyoruz. Trip atıyoruz, hız asıyoruz fakat onun da kırılmış olabileceğini hiç hesaba katmıyoruz. Zira bazen o anda tek istediğimiz karşımızdakininin bizi anlamasını istemek oluyor. Natürel bunun sonucunda iki tarafın da mutsuz hissetmesi kaçınılmaz oluyor.

İçten içe ya da direkt partnere “Bak onlar daima tatile gidiyor. Bir de bize bak ne yapıyoruz, hiçbir şey!” ya da “Onların bağlantısı daha romantik!” üzere cümleler kurmak gerçek bir toksiklik göstergesi. Zira düşünsene diğerlerinin bağıyla kıyaslamak, her iki tarafı da mutsuz etmek ve haksız yere baskı altında bırakmaktan öbür ne yapıyor?

Küçük jestler yahut sürprizler münasebetlerde hoş olabilir fakat bunların olmaması büyük bir sorun haline getirildiğinde toksik bir durumun oluşması kaçınılmaz oluyor. Özel bir günde çiçek almadı mı ya da sevgililer gününde çok büyük bir jest yapmadı mı? İçimizden anında “Beni önemsemiyor…” kanısı geçse de hayat maalesef romantik sinema sahnelerinden ibaret değil…