Birini Sevmekle Ona Alışmak Ortasındaki İnce Farklar
İlişkilerde bazen şu soru başımızı kurcalar: “Onu seviyor muyum yoksa bu yalnızca alışmak mı?”
Çünkü ikisi çok benzeri hisler yaratıyor lakin aslında farklı dünyaların konusu. Sevgi heyecanlı, bazen yorucu ancak daima canlı bir şey. Alışkanlık ise daha çok rutin, inançlı ve biraz da otomatik pilota bağlamak üzere. Birini sevmekle ona alışmak ortasındaki farkı anlamak kolay değil. Fakat küçük ayrıntılarda kendini belirli ediyor.
Sevgi heyecan yaratır, alışkanlık inançlı hissettirir.
Sevdiğinde kalbin süratli atar ve küçük şeyler bile seni keyifli eder. Ondan gelen bildiri bildiriminde anında yüzün güler. Alıştığında ise partnerin sana daha çok huzurlu gelir. Heyecanla inanç birebir kefeye konulmaz ancak ikisi de beşere düzgün gelir.
Sevgi canlıdır, alışkanlık sabittir.
Sevgi dalgalıdır. Bazen çok ağır yaşarsın, zararsızca savrulursun, bazen sakinleşirsin fakat daima hareketli olursun. Alışkanlıkta ise işler daha rutin akar, fazla iniş çıkış olmaz. Yani sevgi dalga sörfüne benziyorsa, alışkanlık inançlı bir havuzda yüzmek üzeredir.
Sevmek emek ister, alışmak resen olur.
Sevgi emek isteyen bir şeydir. Onu memnun etmeye çalışırsın, küçük jestler düşünürsün, bağın sürmesi için uğraşırsın. Alışkanlıkta ise ekstra gayret gerekmez. Vakitle kendi kendine oturur, tıpkı her sabah birebir saatte uyanmaya alışmak üzere.
Sevgi bireye yöneliktir, alışkanlık sisteme.
Seviyorsan olay büsbütün o şahısta bitiyor. Onun sesi, mimikleri, saçını toplama hali bile kalbini ısıtır. Alışkanlıkta ise iş biraz nizama kayar. Yanında o olduğu için değil, yanında birisi olduğu için kendini rahat hissedersin.
Sevgi hasret getirir, alışkanlık yokluğa ahenk sağlar.
Sevdiğin kişiyi bir gün görmesen bile özlersin, bildirisine karşılık geç gelse canın sıkılır ve aklın daima onda olur. Alışkanlıkta ise birkaç gün farklı kalınca ‘Olur böyle’ dersin ve esasen hasret gidereceğinizi bilirsin. Yani hasret duygusu, sevginin çok daha bariz işaretlerinden biridir.
Sevmek risk aldırır, alışmak temkinli fiyat.
Sevgi beşere garip bir cüret verir. Olağanda yapmayacağın şeyleri göze alırsın ve gözün kara olur. Alışkanlıkta ise bu durumun tam karşıtı olur. Risk almak istemezsin zira tertip bozulmasın istersin. Bu da sevgi mi alışkanlık mı sorusunun yanıtını verirken kıymetli bir fark olarak karşımıza çıkar.
Sevgi sürprizlidir, alışkanlık kestirim edilebilir.
Sevgi bazen sürprizlerle gelir. Ne olacağını bilemezsin ve varsayımlara birden fazla vakit kapalı olur her şey. Bir bakarsın karnında kelebekler uçuşuyor, hiç hesapta yokken heyecanlanıyorsun. Alışkanlıkta ise işler daha öngörülebilir. Bugün de birebir sohbet, birebir rutin, tıpkı alıştığın hali lakin daha çok inançta hissedersin.
Sevmek güç verir, alışmak tüketmez.
Sevgi seni canlandırır. Yüzüne renk getirir. Uykun olmasına karşın saatlerce konuşursun, sabah erken kalkman gerekiyordur ancak yeniden de geceyi uzatmak istersin. Alışkanlıkta ise o denli büyük güç patlamaları olmaz lakin seni yormaz da. Daha çok istikrar hali üzeredir.
Sevgi bir seçimdir, alışkanlık vaktin sonucu.
Sevgi şuurlu bir seçimdir. “Ben bu kişiyi istiyorum, arzuluyorum ve beğeniyorum.” dersin. Alışkanlık ise farkında olmadan oluşur. Bir gün geriye dönüp baktığında yalnızca ona değil, onunla birlikte geçirdiğiniz vakte alıştığını görebilirsin.
Sevgi değişime açıktır, alışkanlık değişimden korkar.
Sevgi büyüdükçe hal değiştirir ve bağlar evrilir. İnsan değişir aslında, sevgi büyüdükçe neden değişmesin ki? Alışkanlık ise daima tıpkı kalmak ister. Zira ona nazaran değişim, bozulmak demektir. Değişimden kaçıyorsan tahminen de işin içinde alışkanlık vardır.
