Görünmez Pandemi Git Gide Büyüyor: 1 Milyardan Fazla İnsan Yalnız Hissediyor
Günümüzde teknoloji bizi her zamankinden daha ‘bağlı’ hale getirse de ruhsal bir izolasyonun pençesinde kıvranıyoruz. Bir vakitler vazifesi insanları telefon faturalarını kabartmak için uydurma iletilerle oyalamak olan Louise Moulin’in itirafları, bu ‘yalnızlık epidemisinin’ ne kadar derin ve sarsıcı olduğunu gözler önüne seriyor. Moulin, yalnızca bir tren seyahatini yahut öğlen yemeğini paylaşacak birine gereksinim duyan binlerce insanın sessiz çığlığına tanıklık ettiğini anlatıyor.
Detaylar 👇
Kaynak: https://goodmenproject.com/featured-c…
Bir Milyardan Fazla İnsan Tıpkı Boşlukta
2023 yılında yapılan kapsamlı bir Meta-Gallup araştırması, tablonun vahametini kanıtlıyor. 142 ülkede yapılan çalışma, dünya nüfusunun %24’ünün —yaklaşık bir milyardan fazla insanın— kendini ileri derecede yalnız hissettiğini gösteriyor. Şaşırtan olan ise en yüksek yalnızlık oranının %27 ile 19-29 yaş ortası genç yetişkinlerde görülmesi. Cinsiyet farkı gözetmeksizin yayılan bu durum, çağdaş toplumun en temel sorunu haline gelmiş durumda.
Anlaşılamamanın Yarattığı Uzaklık Büyüyor
Yalnızlık, yalnızca etrafınızda kimsenin olmaması değil, zihninizdeki ‘önemli’ şeyleri aktaracak bir frekans bulamamaktır. Tanınan bir kişiliğe sahip olsanız bile, derin sohbetlerden kaçan, yüzeysel bahislerle yetinen bir etrafta kendinizi yabancı hissedebilirsiniz. Tasarım markalara, meslek basamaklarına yahut tanınan kültüre duyulan ilgisizlik, kişiyi kalabalıklar içinde bir adaya dönüştürebilir. Emily Dickinson’ın da vurguladığı üzere, yalnızlık bazen öbürleri tarafından kabul edilemez bulunan görüşlere sahip olmanın bedelidir.
Sevgi Paylaşılmadığında Bir Yüke Dönüşüyor
Yalnızlığın temelinde yalnızca ‘sevilme isteği’ değil, birebir vakitte ‘sevme ihtiyacı’ yatar. Müellif Louise Moulin, bu durumu çok çarpıcı bir benzetmeyle açıklıyor: Sevgi, tıpkı bir akarsu üzere dışarı akmalıdır; şayet yönelecek bir yer bulamazsa, içimizde birikerek ruhsal kanallarımızı tıkar. Moulin’in on yıl evvel hami anne olma kararı, tam da bu noktada hayatını değiştirmiş. Ona nazaran, birinin sizi yalnızca ‘istemesi’ değil, size ‘ihtiyaç duyması’ hayata mana katan asıl ögedir. Bakıma muhtaç bir çocuğun sorumluluğunu almak, içindeki sevgi birikimini bir gayeye dönüştürmüş ve kemiklerine kadar hissettiği o derin yalnızlık sızısını dindirmiştir.
Ancak bu bağ yalnızca beşerlerle kurulmak zorunda değildir. Yalnızlık hissine karşı evcil hayvanlar da muazzam birer ‘sevgi alıcısıdır.’ Köpekler ve kedilerle kurduğumuz o derin duygusal bağ, biyolojik olarak beynimizi rahatlatır. Sevginizi verebileceğiniz, besleyip büyütebileceğiniz bir canlının varlığı, yalnızlığın en büyük panzehiri olan ‘aidiyet’ hissini besler. Hasılı, sevgi içeride hapsedilmemeli, birine ya da bir gayeye yöneltilerek özgür bırakılmalıdır.
Peki Teknoloji Bu Sorunu Çözebilir mi?
Yapay zeka size tavsiye verebilir, lakin size sarılamaz. Bir insanın hayatta kalması için günde dört, büyümesi için ise on iki kucaklaşmaya gereksinimi vardır. Oksitosin salgılanmasını sağlayan fizikî temas, beynin ‘açlık’ sinyaliyle muadil gördüğü yalnızlık acısını dindiren tek gerçek panzehirdir. İnsan ilişkisi, paylaşılan kıssalar ve dikkatle dinleme; bunlar hem ücretsiz hem de hayat kurtarıcı armağanlardır. Unutmamalıyız ki bizler, diğerleriyle uyumlanmak ve ‘omuz omuza’ var olmak için kodlanmış canlılarız.
